Περιήγηση

Ανηφορίζουμε για «3-5 πηγάδια». Πάντα είχα την απορία γιατί λέγεται έτσι και τώρα ήταν ευκαιρία να μάθω: «γιατί έχει 3 πηγές στο κάτω καταφύγιο, στη βάση του χιονοδρομικού και πέντε πηγές πάνω, στο καταφύγιο του ορειβατικού» εξήγησε ο Βασίλης. Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, εκτός από ορειβάτης-χιονοδρόμος, είναι και καλλιεργητής ροδάκινων.

Φτάνουμε στο χιονοδρομικό, μετά από 17 χιλιόμετρα από την πόλη. Είμαστε στα 1430 μέτρα και είμαστε τρεις μέρες πριν κλείσουν οι πίστες, μιας και μπήκε Απρίλης.

Το δημοτικό σαλέ όμως, το οποίο έχει δωμάτια, εστιατόριο και café, μένει ανοικτό όλο το χρόνο, μιας και εδώ είναι ένα μέρος υπέροχο μέσα στο βουνό, που και το καλοκαίρι έχεις πολλούς λόγους για να το επισκεφθείς (23320 44 981 - 5). Σε αυτό συμφωνούν και οι υπεύθυνοι πολλών ποδοσφαιρικών συλλόγων, που κάνουν εδώ την προετοιμασία τους πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου.

Καθίσαμε στο μπαλκόνι του σαλέ να απολαύσουμε το καφεδάκι μας και τη θέα. Εκείνη την ώρα, άλλοι πελάτες δεν υπήρχαν στο μαγαζί. Αφού πέρασε λίγη ώρα και δεν μας πήραν παραγγελία, σηκώθηκα και παρήγγειλα μέσα, λέγοντας στην συμπαθή αλλά αδιάφορη δεσποινίδα -δημοτική υπάλληλο, να ρωτήσει και τον κύριο έξω τι θέλει. Αφού περιηγήθηκα το σαλέ, επέστρεψα και ρώτησα που είν΄ο καφές μου. Μου απάντησε «στον πάγκο του μπαρ». Την ρώτησα αν πήρε παραγγελιά από τον κύριο έξω και μου απάντησε «να έρθει μέσα ο κύριος Ζούζιας, να μου πει τι θέλει»!!

Γιατί αναφέρω το περιστατικό; Για να φανεί πόσο κακές υπηρεσίες προσφέρουν τα δημοτικά μαγαζιά, παντού, σε όλη την Χώρα, όταν τα διαχειρίζονται οι ίδιοι οι Δήμοι. Και το κάνουν για να έχουν οι Δήμαρχοι τη δυνατότητα να προσλαμβάνουν προσωπικό, εποχιακό και μη και να «ζεσταίνουν» έτσι την εκλογική τους πελατεία. Και αυτό δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Αυτό μαρτυρεί άλλωστε και η κατάσταση του κτιρίου συνολικά: το τσιμεντένιο πάτωμα στο υπέροχης θέας μπαλκόνι, είχε κάτι τρυπάρες να, μετά συγχωρήσεως!

Το χιονοδρομικό έχει τις εξής πίστες:

-         2 αρχαρίων, 200 μέτρα η καθεμιά

-         «Παράδεισος», 2.600 μέτρα. Μέτριας δυσκολίας

-         «Λούκι»

-         «Αριστοτέλης», 2000 μέτρα, μέτριας δυσκολίας και εγκεκριμένη από την Διεθνή Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (FIS) για την τέλεση αγώνων πανευρωπαϊκού και παγκοσμίου πρωταθλήματος

-         «Φίλιππος», 2000 μέτρα μέτριας και μεγάλης δυσκολίας.

Υπάρχουν επίσης 3 πίστες (3, 5 και 10 χιλιομέτρων) για δρόμους αντοχής.

Οι αναβατήρες είναι μια διπλή εναέρια καρέκλα και έξι συρόμενοι αναβατήρες.

Εκτός από το σαλέ, υπάρχει (δίπλα ακριβώς) και το καταφύγιο του ορειβατικού για διαμονή και καφέ. Στην κορυφή του χιονοδρομικού στα 2000 μέτρα, λειτουργεί σαλέ για καφέ και πρόχειρα γεύματα, όπου η θέα είναι απίθανη.

Υπάρχει δε και χώρος στάθμευσης τροχόσπιτων, όπου με 700€ το χρόνο έχεις μόνιμα εδώ το γιατάκι σου.

Τα 3-5 Πηγάδια, είναι το μόνο χιονοδρομικό στην Ελλάδα που έχει τη δυνατότητα (και τα μηχανήματα) για τεχνητή χιόνοση. Έχουν την λιμνούλα με το νερό στην βάση και όταν οι θερμοκρασίες είναι κατάλληλες, μετατρέπουν το νερό σε χιόνι και κάνουν τα άλλα χιονοδρομικά να κοιτούν αμήχανα. Αυτό είναι απαραίτητο κυρίως στην αρχή της περιόδου, πριν τα Χριστούγεννα, όπου το χιόνι αναμένεται στα χιονοδρομικά ως «μάννα εξ ουρανού» κι όταν δεν έρχεται, τα νεύρα των επιχειρήσεων είναι σε άσχημη κατάσταση. Κι αυτό γιατί η περίοδος των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς είναι περίπου ο μισός τζίρος της περιόδου.

Σε αυτές τις πίστες πέρασε πολλά από τα χρόνια της ζωής του ο Βασίλης, ως χειριστής χιονοστρωτήρα. Γι αυτό λίγο μελαγχολικό τον είδα να αγναντεύει τις πίστες...

Αναχωρούμε για Νάουσα. Λίγο πιο κάτω μου είπε να σταματήσω να μου δείξει. «Έλα να δεις τι είχαν φτιάξει το 1905 οι Εγγλέζοι». Για να αποξηράνουν την λίμνη κάτω στον κάμπο της Νάουσας, χρειάζονταν χιλιάδες κορμούς δένδρων. Το γιατί ακριβώς, δεν το γνωρίζω να σας το πω. Είχαν φτιάξει λοιπόν σιδηροδρομική τροχιά γύρω-γύρω στο βουνό, κι όπως πέρναγε το τρενάκι, φόρτωναν τα κούτσουρα σε καρότσες. Μετά τα φέρνανε στον χώρο συγκέντρωσης, από όπου ξεκίναγε ένα τεράστιο lift ή αναβατήρας, αν προτιμάτε, ο οποίος μετά από μερικά χιλιόμετρα κατέληγε στην πόλη και ξεφόρτωνε τα -πιασμένα με κάτι ειδικές δαγκάνες- κούτσουρα.

Και πιο κάτω από τη βάση συγκέντρωσης είναι και ένα μικρό τούνελ που πέρναγε το τρενάκι, που όμως προέκυψε με σπάσιμο του βράχου με κασμάδες!

Και τώρα κάνουμε κανέναν αναβατήρα 500 μέτρων στα χιονοδρομικά μας και έρχονται Υπουργοί και παραυπουργοί με τα ελικόπτερα να τα εγκαινιάσουν...

Και φεύγοντας οι Άγγγλοι, πρότειναν στο ελληνικό δημόσιο να αγοράσει όλη αυτή την υποδομή, έναντι πινακίου φακής φαντάζομαι. Γιατί πάντα όταν αποχωρεί μια εταιρεία από ένα έργο, όσο-όσο πουλάει την υποδομή, που δεν θα της ξαναχρειαστεί ποτέ πια και θα την αφήσει και πίσω. Αλλά το ελληνικό δημόσιο δεν είχε ούτε το πινάκιο της φακής και οι Άγγλοι τσαντίστηκαν και τα ξηλώσαν όλα πριν φύγουνε...