Περιήγηση

το αυτοκίνητο ήταν στο «σταμάτα- ξεκίνα». Πιο κάτω, μια καλυβούλα δίπλα στη λίμνη. Κάτι σαν καντίνα έμοιαζε, αλλά δεν ήταν. Και μια αυτοσχέδια τουαλέτα απ έξω. Το φουγάρο καπνίζει και πλησιάζω. Τρεις κύριοι απολαμβάνουν το κρασάκι τους. Καλημερίζω και ρωτάω τι ακριβώς είναι εδώ. «Καλύβα για τους ψαράδες», μου απαντάνε, αλλά δεν δέχτηκα πρόσκληση να καθίσω και βγήκα. «Μάλλον θα τους έχουν πρήξει τους ανθρώπους οι τουρίστες» , σκέφτηκα  και δεν τους έχουν και πολύ όρεξη. Μία από τις βάρκες απέξω, ήταν γεμάτη ψάρια και την φωτογράφισα. Γυρνώντας να φύγω, γύρισα το βλέμμα και σήκωσα το χέρι να τους χαιρετήσω. Πρόσεξα βλέμματα μάλλον εχθρικά και δεν έδωσα συνέχεια. Φτάνω στην άκρη του χωματόδρομου που είχα αφήσει το αυτοκίνητο και τότε κατάλαβα: η πινακίδα έγραφε ότι το ψάρεμα απαγορεύεται αυστηρά από 1^η Απριλίου και για 2 μήνες. Και τα ψάρια που μόλις φωτογράφησα ήταν από παράνομο ψάρεμα! Αφού δεν έφαγα και ξύλο, πάλι καλά.

Στον Λιθότοπο είναι το φράγμα της λίμνης. Εδώ είχε δημιουργηθεί αρχικά και το πρώτο φράγμα, το 1932, όταν είχε αποφασιστεί η δημιουργία της τεχνητής λίμνης. Εδώ είναι και μια μεγάλη για τα δεδομένα της περιοχής ξενοδοχειακή μονάδα, ο «Ερωδιός», σε ωραία θέση και μεγάλους χώρους δεξιώσεων κλπ, αλλά μάλλον μονάδα για μαζικό τουρισμό.

Συνεχίζω για «Χρυσοχώραφα». Εδώ είναι και ο ...πύργος του Άιφελ! Ένα μικρό τσιπουράδικο-μπυραρία που στην ταράτσα του τοποθετήθηκε μια μεταλλική κατασκευή, απομίμηση του πύργου του Άιφελ, κάνα δυο μέτρα ψηλή. Συνεχίζω για Λιμνοχώρι. Πρέπει να πω ότι σε όλη την περιήγηση γύρω απ τη λίμνη, οι πινακίδες που σε κατευθύνουν από το ένα χωριό στο άλλο, υπάρχουν παντού και δεν δυσκολεύεσαι. Κάτι φυσικά που δεν είναι δεδομένο στην ελληνική επαρχία. Ακόμη και σε πολύ γνωστούς τουριστικούς προορισμούς, συχνά στις διασταυρώσεις ρίχνεις ζάρια για να συνεχίσεις.

Στο Λιμνοχώρι, ο χάρτης μου δείχνει τον κανονικό δρόμο για Μεγαλοχώρι αλλά και έναν χωμάτινο δίπλα στη λίμνη, που επίσης φαίνεται να βγάζει στο επόμενο χωριό. Η ζαριά εδώ μου ΄κατσε! Αυτόν τον δρόμο να ακολουθήσετε, ακόμη και αν δεν είστε με 4χ4, γιατί είναι καλός χωματόδρομος και συγχρόνως θα δουν τα μάτια σας πολλά. Αυτό που πρωτοείδαν τα δικά μου, ήταν κι άλλους λαθρο-ψαράδες να ψαρεύουν περίοδο απαγόρευσης. Ξανά εχθρικές και ολίγον απειλητικές ματιές. Τους χαιρέτισα σαν να μην ήξερα τι συμβαίνει. Δεν είναι για τσαμπουκάδες σε ξένο μέρος και μόνος σου όταν είσαι. Λίγο πιο κάτω όμως, δεν πίστευα στα μάτια μου. Μια μακρόστενη νησίδα της λίμνης, χιλιάδες πουλιά την είχαν κατακλύσει. Δεν έβλεπες έδαφος σχεδόν από την πυκνότητα των πουλιών. Θαρρείς πως όλα τα χρώματα ήταν εδώ εν είδει έκθεσης. Η φωτογραφική μου πήρε πάλι φωτιά. Η απόσταση από την ακτή- ανάχωμα ήταν μικρή, αλλά δεν έδειχναν να ενοχλούνται από την παρουσία μου. Κάποια στιγμή, κάποια ανακατάταξη των διάφορων ειδών στη νησίδα, γέμισε φτερά τον αέρα. Και ξανακάθισαν. Κάποιος φαίνεται κάθισε σε λάθος θέση!

Δίπλα μου γελάδια ελευθέρας βοσκής αδιαφορούσαν για το τι συμβαίνει γύρω τους, αν κρίνω από το αδιάφορο βλέμμα. Απέναντι, σε μερικές εκατοντάδες μέτρα, το κοπάδι των βουβαλιών άρχισε να βουτάει στη λίμνη. Τι έπαθαν τώρα αυτά και δροσίζονται. Τόση ζέστη πια μες στον Απρίλη;

Αργότερα, στον ξενώνα του Ρέκλου, το «Χασαπάκι», ο Θανάσης ο Κοκκώνας, μου εξήγησε ότι τα βουβάλια, επειδή έχουν μαύρο τρίχωμα, στην αρχή της μέρας κυλιούνται στη λάσπη για να αντιμετωπίσουν τις ακτίνες του ήλιου και στο τελείωμα της μέρας βουτάνε στη λίμνη να ξεπλυθούν. Ο Θανάσης έχει υποδειγματικό κρεοπωλείο στη Ροδόπολη και αν αγοράσετε κρέας βουβαλιού από δω, θα έχετε κάνει μια σωστή κίνηση (23270-22093 , www.toxasapaki.gr). Επίσης ο Θανάσης ισχυρίζεται, ότι τα βουβάλια ζούσαν εδώ από τα αρχαία χρόνια και προϋπήρχαν της επιδρομής του Ξέρξη, στον οποίο πολλοί αποδίδουν την μεταφορά τους από την Ασία. Ασιατική ή ελληνική φυλή, το κρέας βουβαλιού που έφαγα το βράδυ στο εστιατόριο του «Οικοπεριηγητή», ήταν απίθανο.

Κοντά στο Μεγαλοχώρι και δίπλα στον δρόμο, δεν μπορεί να μην προσέξεις μια τεράστια εγκαταλειμμένη γέφυρα Beley. Γύρισα πίσω και μηδένισα τον χιλιομετρητή: διακόσια τριάντα μέτρα παρακαλώ. Αυτές οι σιδερένιες γέφυρες που άλλοι τις λένε «στρατιωτικές», έχουν αδικηθεί από τους σύγχρονους. Έχουν παίξει σημαντικό ρόλο τον προηγούμενο αιώνα, τόσο σε στρατιωτικές επιχειρήσεις  όσο και στο γεφύρωμα δύσκολων σημείων. Και όταν την εφηύρε ο Άγγλος μηχανικός Beley, θεωρήθηκε σπουδαίο για την εποχή επίτευγμα. Ας τους δώσουμε λίγη προσοχή. Στο χωριό μου θέλουν να ξηλώσουν μία και να την κάνουν δώρο στην Αλβανία. Και έχει και μεγάλη ιστορία να διηγηθεί η συγκεκριμένη (γέφυρα Μπουραζανίου, Κόνιτσα).

Λίγο πιο πέρα είναι το χωριό Βυρώνεια. Δείτε εδώ το ενυδρείο, δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό, στο κτίριο του 1880, το οποίο αποτέλεσε και έδρα του Ελληνικού Στρατηγείου στον 2^ο Βαλκανικό πόλεμο. Είκοσι επτά είδη της ιχθυοπανίδας της λίμνης θα δείτε στο ενυδρείο. Είστε πλέον στην εθνική οδό (ο Θεός να την κάνει) όπου αριστερά στρίβοντας, θα ξαναπάτε στην Κερκίνη ή όπου αλλού θέλετε να καταλύσετε.

Όλη η διαδρομή του γύρου της λίμνης, είναι 67 χιλιόμετρα και πρέπει να διαρκέσει αρκετές ώρες, αν θέλετε να απολαύσετε τη "μυρωδιά" της. Μην προσπερνάτε με βιασύνη. Δεν αρκεί να καταγράψει το μάτι σας εικόνες. Πρέπει να τις νιώσετε κιόλας...

Εκτός απο την πληροφόρηση που μπορείτε να πάρετε απο τον "Οικοπεριηγητή", στην πλατεία του χωριού βρίσκεται και το επίσης πολύ έγκυρο και οργανωμένο Κέντρο Πληροφόρησης Υγροτόπου Κερκίνης, στο οποίο υπάρχει πλήρης έκθεση φωτογραφιών και κειμένων, δείγματα πετρωμάτων και κρανίων ζώων. Θα σας δείξουν επίσης διαφάνειες και βιντεοταινίες.