Μάιος με ασυνήθιστα ψηλές θερμοκρασίες. Ψυχολογία για θάλασσα, αλλά μόλις πέρασα την γέφυρα του Beley στο χωριό Γλυκή, η διάθεσή μου άλλαξε. Ο Αχέροντας επικρατεί στις αισθήσεις μου και δροσίζει με τη μία το σώμα και τη διάθεσή μου. Στο εστιατόριο-ξενώνα της Ελένης, δίπλα στη γέφυρα, με περιμένει ο Βασίλης ο Δημητρίου, ο συνάδελφός μου. Οργανώνει εδώ ένα μίνι ράφτινγκ 2 χιλιομέτρων, από τις πηγές ως την γέφυρα τη σιδερένια. Αλλά και τοξοβολία, εναέριο πέρασμα, παιγνίδια προσανατολισμού και αναρρίχηση σε τεχνητή πίστα.
Πέντε-έξι μαγαζιά έχουν αναπτυχθεί από τη μια κι από την άλλη μεριά του ποταμού, εδώ στο Γλυκή. Ταβέρνες, café και μικροί ξενώνες. Πηγαίνουμε στις πηγές του Αχέροντα, δύο χιλιόμετρα πιο πάνω. Ο δρόμος σταματάει και ένα πλακόστρωτο 100 μέτρων σε οδηγεί στις πηγές. Ονειρικό μέρος. Νερά αναβλύζουν από παντού μέσα σε πυκνό δάσος πλατάνων. Παγκάκια και ξύλινα γεφυράκια σε βοηθούν να περιηγηθείς και να καθίσεις, να ξεκουραστεί η ψυχή σου.
Δεν είναι αυτές οι πηγές του ποταμού Αχέροντα στο ξεκίνημά
του. Το ποτάμι έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα μέχρι εδώ. Ξεκινάει στον Νομό Ιωαννίνων, στο
όρος Τόμαρος, σε υψόμετρο 1600 μέτρα. Στο χωριό Σερζιανά, γίνεται φαράγγι, που διαρκεί μέχρι το Γλυκή.
Είχα έρθει στο μέρος ετούτο με το καγιάκ μου το 1996, μαζί με τον Παντελή τον αδερφό μου και τον Γιάννη Χολέβα. Και ήμασταν τότε και οι πρώτοι Έλληνες που είχαν κατέβει το ποτάμι με καγιάκ. Πολλά περάσματα 4ου βαθμού, τα στενά του Άδη στην αρχή του φαραγγιού και ένας ωραίος καταρράκτης πριν την γέφυρα του Ντάλα, είναι τα στοιχεία που έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου. Και ένα περιστατικό που αν εξελισσόταν, δεν θα υπήρχε πλέον μνήμη για να χαραχτεί! Είχαμε χαλαρώσει γιατί η διαδρομή έφτανε προς το τέλος της και είχα γυρίσει τη βάρκα μου προς την αντίθετη κατεύθυνση, λέγοντας ανέκδοτο στους άλλους. Ξαφνικά άκουσα πίσω μου θόρυβο που πρόδιδε έντονη πτώση νερού και τα χέρια μου απ την τρομάρα έβγαλαν διπλάσια δύναμη. Ένα μικρό τελευταίο eddy (ευνοϊκός στρόβιλος) είχε μείνει, πριν η ψυχή μου κατέβει στον Άδη, όπως πίστευαν και οι αρχαίοι μας.
Κατεβήκαμε να ελέγξουμε. Τότε ήταν που κιτρίνισα ή άσπρισα ή δεν ξέρω τι χρώμα ακριβώς πήρα. Ο καταρράκτης κατέληγε σε ένα σιφόνι τέλεια σχηματισμένο. Δηλαδή, που δεν γλιτώνεις με τίποτα!
Ως εδώ, που είναι και η γέφυρα του Ντάλα, έρχεται μονοπάτι. Θα το βρείτε παίρνοντας το δρόμο αριστερά όπως κατεβαίνει το ποτάμι, από το Γλυκή. Ο δρόμος σε λίγο σταματάει και αρχίζει το μονοπάτι. Εδώ είναι και η «Σκάλα της Τζαβέλαινας», που κατεβαίνει στο ποτάμι και δίπλα του μετά το μονοπάτι βγάζει στο χωριό. Αν έχετε διάθεση για περπάτημα όμως, μην κατεβείτε τη σκάλα και συνεχίστε ως τη γέφυρα του Ντάλα. Θα περπατήσετε κάνα μισάωρο, αλλά αξίζει τον κόπο. Και αν είναι και καλοκαίρι, πάρτε μαζί σας μαγιό και μόλις φτάσετε στο ποτάμι, κατεβείτε μαζί του. Θα ζήσετε μια απίθανη -χωρίς κίνδυνο- εμπειρία, γιατί τα στενά του ποταμού εδώ και τα καθαρά νερά του, δε θα σας θυμίσουν τα στενά του Άδη, αλλά τον παράδεισο!
Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο Αχέροντας αποτελεί τον ποταμό εκείνο, τον διάπλου του οποίου έκανε, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο «ψυχοπομπός» Ερμής παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά, ενώ αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση του Μένιππου, τον οποίο αναφέρει ο Λουκιανός, ως τον μοναδικό που διέσχισε τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει.
Στο δρόμο του ο ποταμός διασταυρωνόταν με τους Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό
χωριό Μεσοπόταμος, στο σημείο όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα, το οποίο προωθούσε την επικοινωνία με τις ψυχές. Αχέρων, Κωκυτός και Πυριφλεγέθων συναποτελούσαν τους τρεις ποταμούς του Άδη, και οι τρείς με θλιβερά ονόματα (Αχέρων = χωρίς χαρά, Πυριφλεγέθων = πύρινος, Κωκυτός = θρήνος) συμβολίζοντας την θλίψη και τους θρήνους του θανάτου και δίνοντας το συμβολισμό της πύρινης κολάσεως.
Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση τα νερά του ποταμού ήταν πικρά καθώς ένα "στοιχειό" (τέρας) που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την αρχαία Ελληνική μυθολογία που μαρτυρά την συνέχεια αυτής στην σύγχρονη πλέον λαϊκή παράδοση είναι το εξής: Κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.
Όταν είχα πρωτόρθει στο Γλυκή, μία ταβέρνα ήταν όλο κι όλο, αυτή δίπλα στη γέφυρα τη σιδερένια και κανένας ξενώνας. Τώρα το χωριό έχει καμιά δεκαριά ξενώνες κι άλλες τόσες ταβέρνες. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ως αρχιτεκτονική, αλλά η θέση του είναι ιδανική για να μείνετε μερικές μέρες είτε είναι χειμώνας, είτε καλοκαίρι.
Με έδρα το χωριό, μπορείτε να κάνετε πολλές εξορμήσεις. Μία προς τα χωριά του Σουλίου, ο δρόμος για τα οποία αρχίζει ακριβώς εκεί που τελειώνει το Γλυκή, απ τη μεριά που φεύγεις για Παραμυθιά.
Την άλλη μέρα μπορείτε να την αφιερώσετε στις δραστηριότητες, δηλαδή να κάνετε ράφτινγκ,
να περπατήσετε στη Σκάλα της Τζαβέλαινας ή στη γέφυρα του Ντάλλα και να κάνετε και Ιππασία. Πάρτε τηλέφωνο τον «ψηλό», τον Βασίλη τον Δημητρίου και θα σας τα κανονίσει όλα (6973-220298). Έναν τύπο που τον συμπαθείς με το που τον βλέπεις. Δυο μέτρα άντρας, με το χαμόγελο στο στόμα. Ξεκίνησε να παλεύει μόνος του εδώ, πριν από χρόνια. Τώρα έγιναν πέντε οι εταιρείες που κάνουν την ίδια δουλειά, αλλά δεν τον πειράζει. «Ο ήλιος βγαίνει για όλους», λέει ο ψηλός. Δάσκαλος στο κύριο επάγγελμά του, αλλά κρατάει και το βενζινάδικο-μπακάλικο του πατέρα του. Απίθανος τύπος.
Η τρίτη εκδρομή που μπορείτε να κάνετε με έδρα το Γλυκή, είναι φυσικά προς τις κοντινές παραλίες. Σε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά από δω, θα βρεθείτε στην όμορφη Πάργα ή στην παραλία
«Βράχος» ή στην «Αμμουδιά» αλλά και σε πολλές άλλες. Το Ιόνιο στην περιοχή αυτή, έχει μερικές από τις πιο ωραίες παραλίες του.
Έτσι κι αλλιώς όμως, πρέπει να επισκεφθείτε την καστροπολιτεία της Πάργας. Θα γοητευθείτε και από τον οικισμό, με το υπέροχο κάστρο του στην άκρη πάνω απ΄τη θάλασσα, αλλά κι από τους βράχους που είναι φυτεμένοι λίγα μέτρα πιο πέρα, μέσα στη θάλασσα. Περιηγηθείτε την παλιά πόλη και κατεβείτε μετά για καφέ ή φαγητό στο λιμάνι. Καλό εστιατόριο εδώ είναι το «Ρούντης» και για ψαρικό να πάτε στο «Στέφανος», που είναι και ψαράς ο ίδιος.
Για ότι άλλες τουριστικές πληροφορίες χρειαστείτε (διαμονή για παράδειγμα ή ενοικίαση
αυτοκινήτου), ρωτήστε στο τουριστικό γραφείο του Τάσου του Ζούλα (SYNTHESIS TRAVEL, 26840-31700), που είναι από τους πρωτεργάτες του τουρισμού της Πάργας και ξέρει τον οικισμό σαν την ...τσέπη του.
Πως είναι όμως δυνατόν να είστε στην περιοχή του Αχέροντα και να μην επισκεφθείτε το Νεκρομαντείο του; Βρίσκεται κάπου 15 χιλιόμετρα από το Γλυκή, στο χωριό Μεσοπόταμος, στο οποίο θα σας οδηγήσουν εύκολα οι πινακίδες.
Εδώ πίστευαν οι αρχαίοι μας ότι έρχονται και επικοινωνούν με τους νεκρούς, με σκοπό να τους ρωτήσουν για πράγματα κυρίως που πρόκειται να συμβούν. Κι αυτό γιατί πίστευαν ότι οι ψυχές των ανθρώπων όταν εγκατέλειπαν το σώμα, αποκτούσαν μαντικές ικανότητες.
Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια καλοστημένη απάτη. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα,
υπάρχουν οι ιερείς που εκμεταλλεύονται δεόντως τις μεταφυσικές ανησυχίες των ανθρώπων. Οι επισκέπτες λοιπόν του μαντείου, οι οποίοι έμεναν 29 μέρες εκεί, υποσιτίζονταν από τους ιερείς, τρώγοντας κυρίως δημητριακά και οστρακοειδή. Και εκτός από το σκοτάδι στο οποίο τους είχαν, τους «πότιζαν» και διάφορα παραισθησιογόνα. Λέγεται ότι στις ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1958 υπό τον αρχαιολόγο κ. Σωτήριο Δάκαρη, εκτός των πολλών άλλων ευρημάτων, βρέθηκαν και κόκκοι χασίς!
Μαστουρωμένοι και κακομοιριασμένοι οι επισκέπτες και με βαριές πόρτες να ανοίγουν και να κλείνουν και λαβύρινθους και ποιος ξέρει τι άλλο, όχι μαντείες άκουγαν αλλά ότι ήθελε η ψυχή τους. Και φυσικά, όλη η διαδικασία ήταν με
το ...αζημίωτο.
Τα αρχαιότερα ευρήματα του Νεκρομαντείου, ανάγονται στη μυκηναϊκή εποχή (14ος -13ος αι.π.Χ.) κατά την οποία χρονολογούνται και τρεις παιδικοί τάφοι με ελάχιστα ευρήματα. Όστρακα αγγείων και πήλινα είδωλα που βρέθηκαν δυτικά του λόφου ανάγονται στα μέσα του 7ου αι.π.Χ. ενώ τα λείψανα του Νεκρομαντείου που σώζονται τοποθετούνται στην ελληνιστική περίοδο. Το κύριο τμήμα του ιερού χρονολογείται στους πρώιμους ελληνιστικούς χρόνους (τέλη 4ου -αρχές 3ου αι.π.Χ.)
Το 167 π.Χ. πυρπολήθηκε από τους Ρωμαίους και έπαυσε η λειτουργία του για να κατοικηθεί ξανά τον 1ο αι.π.Χ. Τον 18ο αι.μ.Χ. οικοδομήθηκε στο χώρο η μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου
η οποία σώζεται μέχρι σήμερα με το αντίστοιχο νεκροταφείο.
Έξι χλμ απο το Γλυκή, είναι το χωριό Κυψέλη, του Νομού Πρέβεζας.. Λίγο έξω απο το χωριό και με καλό χωματόδρομο, θα φτάσετε στο υπέροχο βυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου.
Από το μοναστήρι σώζονται το Καθολικό , η Τράπεζα , τα ερείπια των κελιών και των βοηθητικών χώρων που πιθανότατα χρονολογούνται τον 17ο ή 18ο αιώνα , και ο Περιβολότοιχος .
Η Μονή σύμφωνα με την τεχνοτροπία της κατασκευής της παραπέμπει σε κτίσμα του Δεσποτάτου της Ηπείρου , κατά τα τέλη του 13ου αι . , ενώ η εν μέρει αλλοιωμένη επιγραφή που φέρει , αναγράφει το όνομα του Μιχαήλ Β' Δούκα , ως κτήτωρ ή του αξιωματούχου αυτού Μιχαήλ Ζώριανου .
Για διαμονή στην περιοχή του Αχέροντα αλλά και για φαγητό, ενημερωθείτε από τις ενότητες
«ΔΙΑΜΟΝΗ» και «ΦΑΓΗΤΟ». Για διασκέδαση όμως, το Γλυκή έχει τα ...πρωτεία. Το NITRO CLUB είναι ένα μαγαζί τεράστιο που η άκρη του βρέχεται από τον Αχέροντα! Εδώ μαζεύονται οι νέοι όχι μόνο από το χωριό, αλλά έρχονται ακόμη κι από την Πάργα, την Πρέβεζα και την Παραμυθιά. Η οροφή ανοίγει και το club μαζί με τον έξω χώρο, φιλοξενεί μερικές χιλιάδες άτομα. Γι αυτό και συχνά το καλοκαίρι, γίνονται εδώ μεγάλες συναυλίες. «Μέχρι από την Κέρκυρα έρχονται το καλοκαίρι», λέει ο Σπύρος, ο ιδιοκτήτης του.
Από την λέξη «άχος» που σημαίνει θλίψη, προέρχεται το όνομα του Αχέροντα. Γιατί οι αρχαίοι τον είχαν συνδέσει με τον θάνατο.
Αυτό που σήμερα όμως συμβαίνει, είναι το μυθικό ποτάμι να σκορπάει παντού ζωή γύρω του.
Στο δάσος, στους ανθρώπους, στα χωράφια. Παντού...









