Καλαρρύτες
Απέναντι από το Συρράκο αλλά 18 ασφάλτινα χιλιόμετρα να τα χωρίζουν, είναι οι Καλαρρύτες. Το ίδιο όμορφο κι αυτό, το ίδιο δοξασμένο, το ίδιο έρημο πια. Ή σχεδόν έρημο. Γιατί πέντε- έξι άνθρωποι μένουν εδώ το χειμώνα. Ο ένας όμως από αυτούς, κάνει για πολλούς! Είναι ο Ναπολέων ο Ζάγκλης, που έχει τον παραδοσιακό καφενέ 10 μέτρα πάνω από την πλατεία του χωριού και που από το 2007 έχει και έναν ωραίο ξενώνα 6 δωματίων και άλλα 4 δωμάτια πάνω από τον καφενέ-παντοπωλείο. Ο ξενώνας είναι περιποιημένος κι έχει πολύ καλή θέα. Δύο από τα δωμάτια έχουν τζάκι και οι τιμές είναι στάνταρ για καθημερινές κι αργίες: 60€ το δίκλινο, 70 το τρίκλινο και 80 το τετράκλινο.
Μόλις τον αντικρίσεις σε κερδίζει με το βλέμμα του και την προσωπικότητά του. Ο Ναπολέων έφυγε το 1995 από την Αθήνα και μάλιστα άφησε και μια καλή δουλειά που του επέτρεπε να ζει άνετα, για να έρθει να ζήσει εδώ σαν τον ερημίτη. Στην αρχή όμως. Γιατί τώρα το χωριό, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του, κάνει δειλά-δειλά τα πρώτα του τουριστικά ...βήματα, με τάση όμως συνεχώς αυξητική.
«Εγώ του είπα να μην έρθει. Τι να κάνεις παιδί μου εδώ στην ερημιά;» μας έλεγε η μάνα του λίγο
πριν έρθει ο Ναπολέων στο μαγαζί από τα κουνέλια του. «Κι εκείνος μου είπε:δεν με θέλεις μάνα; Τι λες μωρέ παιδί. Ποια μάνα δεν θέλει το παιδί της κοντά. Αλλά τι να κάνεις εδώ;» Σε άλλη στιγμή μου είπε: «Αλλά και στην Αθήνα παιδεύονταν το παιδί. Μιάμιση ώρα να πάει στη δουλειά και μιάμιση να γυρίσει, τρεις. Κι έτσι μιζέριασε κι ήρθε εδώ».
Και μαγειρεύει ο Ναπολέων (δοκιμάστε το κουνέλι του) και ξενοδόχος είναι και εκτρέφει κουνέλι, γαλοπούλες, κότες και ...ξεναγός επίσης. Θα σας δώσει πληροφορίες για όλη την περιοχή, είτε για πεζοπορικές βόλτες είτε με το αυτοκίνητο. Κι από τα φαγητά του, δοκιμάστε εκτός απ το κουνέλι, χοιρινό πρασοσέλινο, γίδα βραστή, κοτόπουλο και προβατίνα. Δεν κάνουμε σουβλάκια και μπριζόλες, μου τόνισε με έμφαση. «Αν είναι νάρθουν εδώ πάνω να φάνε σουβλάκια, καθόλου να μην έρθουν!».
Πρώτη φορά τον συνάντησα κι είναι σαν να τον ξέρω χρόνια. Ένας τέτοιος άνθρωπος σε κάθε ορεινή περιοχή και να δεις πως παίρνει μπροστά η ορεινή Ελλάδα. Όχι βέβαια πως δεν χρειάζετα
ι το κράτος να κάνει υποδομές. Αλλά τον τουρισμό τον κάνουν οι άνθρωποι. Ειδικά όταν είσαι στο βουνό και τα πράγματα είναι πιο προσωπικά.
Περιδιαβείτε ο χωριό και δώστε σημασία στις λεπτομέρειες των σπιτιών των εκκλησιών της σαν θέατρο χτισμένης πλατείας. Ο Άγιος Γεώργιος λίγο πιο πάνω αλλά και τα πολλά αρχοντικά, μαρτυρούν ότι κάποτε ετούτο το χωριό ήταν προκομένο. Κι αυτό το κάποτε ήταν κυρίως τον 18ο αιώνα. Οι πλούσιοι αργυροχρυσοχόοι, οι έμποροι οι κτηνοτρόφοι. Το ωραίο είναι ότι από το 1881, με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα, οι Καλαρρύτες ήταν Ελλάδα και το Συρράκο δίπλα Τουρκία. Αυτά ως το 1912.
Το χωριό έχει πια πέντε ξενώνες και αρχίζει να παίρνει τα΄απάνω του. Σε λίγο θα παραδοθεί κι ο δρόμος από Μέτσοβο, Ανήλιο, Χαλίκι που θα φτάνει μέχρι εδώ και τα πράγματα θα βελτιωθούν σημαντικά.
Στις αρχές Δεκέμβρη του 2008, η ΔΕΗ είχε αρχίσει να σκάβει για να περάσει τα καλώδια υπόγεια και να μην υπάρχει αυτή η απανταχού της Ελλάδος εναέρια ασχήμια. Αμάν πια.
