Ανατολική Μάνη

τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, ενώ δίπλα ακριβώς ήταν στημένες οι παράγκες του παζαριού, που εκείνη τη βδομάδα διεξάγονταν. Άλλο χώρο να τοποθετήσετε το έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενο θεσμό του παζαριού δεν έχετε; Η εικόνα για τους επισκέπτες σας τους αλλοδαπούς , νομίζετε είναι καλή;

Αρχίζω ν΄ανηφορίζω στα στενά σοκάκια του Γυθείου. Όμορφες και περιποιημένες γειτονιές. Κι όλα τα σκαλοπάτια, να οδηγούν στην εκκλησιά  του Αγίου Δημητρίου, με το υπέροχο πέτρινο καμπαναριό. Η  ΙΜ Αγίου Δημητρίου Γυθείου είναι μάλλον Βυζαντινής περιόδου (13ου-14ου αιώνα).
Σύμφωνα με την παράδοση έχει κτιστεί στο χώρο που προϋπήρχε Ναός του Διονύσου ή του Κάρνειου Απόλλωνα. Στην προσπάθεια να καταγράψω στη φωτογραφική μου τις ωραίες εικόνες που βλέπεις όταν στέκεσαι πίσω απ΄το καμπαναριό, ακούμπησα σε μια απ΄τις πολλές φραγκοσυκιές που έχει εδώ. Ε, σας πληροφορώ, ότι είναι μεγαλύτερος μπελάς απ΄ότι φαντάζεστε: όλη τη μέρα έβγαζα αγκάθια από πάνω μου !

 Ο Παυσανίας ως ετυμολογία του ονόματος παρουσιάζει στα «Λακωνικά» του την πεποίθηση των αρχαίων κατοίκων ότι Γύθειο σήμαινε «Γη των θεών», από την ομηρική λέξη «Γυία» (Γη) + θεός και αυτό από την παράδοση ότι κάποτε o Ηρακλής και ο Απόλλων, στο κτίσιμο της πόλης τσακώθηκαν εξ αιτίας του μαγικού τρίποδα του Μαντείου των Δελφών. Επειδή όμως ο αγώνας δεν αναδείκνυε νικητή, τελικά κατόπιν της μεταξύ τους συνδιαλλαγής αντί Ηρακλείας ή Απολλωνίας ονόμασαν την πόλη "Γη θεών" με συνέπεια να τιμώνται και οι δύο στην πόλη .

Στα ΝΑ της πόλης βρίσκεται το νησάκι της Κρανάης ή Μαραθονήσι, που το 1898 ενώθηκε με την ξηρά με τεχνικό κρηπίδωμα. Εδώ κατέφυγαν ο Πάρις και η Ωραία Ελένη, σύμφωνα με αναφορά του Ομήρου, φεύγοντας δε, σύμφωνα με την παράδοση, ο Πάρις ξέχασε το κράνος του. Έτσι μέχρι και σήμερα το νησάκι ονομάζεται Κρανάη.

Στο νησάκι βρίσκεται φάρος, ύψους 23μ., που κατασκευάσθηκε το 1873 από μάρμαρο του Ταινάρου.

Το 1891, όπου και αποκαλύφθηκε το αρχαίο θέατρο του Γυθείου στο βόρειο άκρο της, καθώς και η ακρόπολη δυτικά του θεάτρου.

Το λιμάνι του Γυθείου, είναι ένα απ΄τα μεγαλύτερα της Πελοποννήσου. Από δω φεύγουν καράβια για Κυθηρα-Αντικύθηρα και Κρήτη.

Το τηλέφωνο του Δημαρχείου στο Γύθειο, είναι 27330-60300 και του τουριστικού πρακτορείου ROZAKIS: 27330 22207, αν θέλετε να βγάλετε εισητήρια για  το καράβι.

ΤΑΙΝΑΡΟ

Μια πινακίδα με τρεις κατευθύνσεις, σε υποδέχεται και σου δείχνει το δρόμο, σε τούτο τον ξερό αλλά άκρως γοητευτικό μέρος: «Ταινάριος Ποσειδώνας», «Υπνομαντείο», «Ρωμαϊκό ψηφιδωτό και φάρος».

 Ο ναός είναι το πρώτο που αντικρίζω, αλλά κι αυτό που με έλκει σαν πανίσχυρος μαγνήτης. Είναι λίγα μόνο μέτρα πιο πέρα από το σημείο που στάθμευσα, μα μου δημιουργεί μια ανυπομονησία να πλησιάσω. Δεν είναι ο αρχαίος ναός ο εντυπωσιακός, με τις μαρμάρινες κολόνες να ίστανται και να κόβουν στη μέση τη θάλασσα και τον ορίζοντα. Έχει όμως κάποια άλλη κρυφή γοητεία, δεν ξέρω ακριβώς τι.

Στο ακρωτήριο Ταίναρο, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο γιος του Δία και της Εριμήδης, είχε χτίσει την πόλη Ταίναρο και το ονομαστό ιερό του Ποσειδώνα.

Ο ναός του θεού της θάλασσας ήταν οικοδομημένος στη θέση της σημερινής μισογκρεμισμένης χριστιανικής εκκλησίας των Αγίων Ασωμάτων. Στη βόρεια πλευρά της υπάρχει ακόμη τμήμα της αρχαίας τοιχοποιίας του ναού, ενώ η εκκλησία, είναι προφανές ότι είναι κτισμένη με αρχαίο υλικό.

Μπαίνω στον ναό τον μισογκρεμισμένο. Οι μικροί τρούλοι στην οροφή, είναι μισογκρεμισμένοι επίσης. Στο ιερό του ναού, οι επισκέπτες αφήνουν μερικά ασήμαντα αντικείμενα, κάτι σαν δώρα στους θεούς. Υπάρχουν βέβαια και οι κρετίνοι, που αφήνουν τα άδεια πλαστικά μπουκαλάκια του νερού !!

Βγάζω απ΄το λαιμό μου ένα χαϊμαλί που είχα ψωνίσει στην Κατμαντού και το αφήνω ευλαβικά στο μάρμαρο. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον γερο Ποσειδώνα…

Λίγο πιο κάτω, υπάρχει φυσική βραχοσκεπή και το συνεχόμενο κτίριο, όπως και η λαξευμένη οδός. Ανήκουν σε μαντείο, που στις αρχαίες πηγές χαρακτηρίζεται και σαν ψυχοπομπείο.

Οι πύλες του Άδη ήταν εδώ στην αρχαιότητα, όπως και στον Αχέροντα…

Μερικές βαρκούλες ομορφαίνουν το λιμανάκι, αλλά και μια μικρή παραλία με βότσαλα, που σε ωθούν να ρίξεις μια βουτιά στα καθαρά νερά του.

Το σημαντικό ακροταινάριο ιερό πλαισιώνεται από μία αρκετά εκτεταμένη εγκατάσταση λαξευμένων στον βράχο κτιρίων και  ίχνη διαφόρων μνημείων.

 Ακολουθώ το  μονοπάτι, και φτάνω στον διατηρητέο φάρο του Κάβο Ματαπά. Χτίστηκε το 1882 από τους Γάλλους και  ατενίζει την Κρήτη, πέρα από την ανοιχτή θάλασσα. Ο τετράγωνος πύργος του, ύψους 16 μέτρων, στέφεται ακόμη από τον διώροφο μεταλλικό κλωβό με τον φωτιστικό μηχανισμό και το περιστρεφόμενο διοπτρικό σύστημα. Βρίσκεστε στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας!

ΠΟΡΤΟ ΚΑΓΙΟ

Ο δρόμος για το Πόρτο Κάγιο έρχεται από ψηλά για να καταλήξει στο λιμανάκι. Είχα διαβάσει ότι ήταν κατά καιρούς, το λιμάνι των πειρατών, διάφορων εθνοτήτων. Καλοσχηματισμένο όπως είναι, με το μικρό άνοιγμα μπροστά του, αποτελεί άψογο φυσικό λιμάνι και σε γεωγραφική θέση ιδανική για πειρατείες…

Ένα μικρό ιστιοφόρο είναι αραγμένο στη μέση του λιμανιού. Πολλά ιστιοπλοϊκά σκάφη δένουν εδώ, μιας και εξυπηρετεί ιδανικά τους διαπλέοντες την περιοχή.

Κατεβαίνω στην παραλία του λιμανιού. Ένας μικρός οικισμός βρίσκεται εδώ, καθώς και 2-3 ψαροταβέρνες. Η αρχιτεκτονική τους, δε θα ΄λεγα ότι μ΄εντυπωσίασε. Δεν ακολούθησαν και τόσο πιστά τους άλλους παραδοσιακούς οικισμούς της περιοχής. Είναι εδώ όμως ο Αντώνης Γρηγορακάκης, να σας ψήσει φρέσκα ψάρια στην ταβέρνα του και να σας φιλοξενήσει στον υπέροχο ξενώνα του  ( www.portokayio.com . τηλ. 27330-55221), που αυτός φτιάχτηκε όπως επιβάλλει η αρχιτεκτονική της περιοχής.

 Για το ότι πρέπει να επισκεφθείτε το μέρος, ούτε κουβέντα. Στην αρχαιότητα λεγόταν λιμένας "Ψαμμαθούς", εξ ου και "Ψαμαθιάς" όπως συνεχίζουν να τον αποκαλούν οι ντόπιοι. Το σύγχρονο όνομα Πόρτο-Κάγιο (Πόρτο : λιμένας και Κάγιο : ορτύκι, δηλαδή λιμάνι των ορτυκιών) καθιερώθηκε από το πέρασμα πολλών αποδημητικών πουλιών και κυρίως των ορτυκιών.

Στη περιοχή του Πόρτο Κάγιο υφίστανται τα ερείπια δύο ιστορικών φρουρίων όπου το ένα έκτισαν οι Τούρκοι το 1570 και το άλλο ο  Λάμπρος Κατσώνης το 1792 όταν οχυρώθηκε εδώ.

Μαρμάρι

Άνθρωπος  δεν πρέπει να πατούσε εδώ πριν το 1996 !

Μόνο κάτι περίεργοι περιηγητές σαν και του λόγου μου, που θέλουν να δουν και να γράψουν το …κάτι παραπάνω.

Τώρα, «οι τουρίστες τον Αύγουστο, έρχονται σε υπερβολικά μεγάλους αριθμούς και περιμένουμε  τον Σεπτέμβριο να ξεκουραστούμε λίγο», μου λέει ο ένας απ΄τους τέσσερις γιους του παπα-Γιώργη του Γεωργαρίου.

Έμειναν εδώ και δουλεύουν την επιχείρηση –που δημιούργησε ο παπα-Γιώργης το 1996- και οι τέσσερις.

Ξενώνας, εστιατόριο, καφέ-μπαρ, είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την πολύ καλή τουριστική επιχείρηση τους , με το όνομα Marmari Paradise

(τηλ. 27330-52101, www.marmariparadise.gr ) .

 Φρέσκα ψάρια, ντόπια κρέατα και μανιάτικη κουζίνα. Ακόμη μια απόδειξη, ότι τον τουρισμό τον κάνουν οι άνθρωποι και το μεράκι τους και όχι από μόνα τους τα μεγαλόπνοα σχέδια των «ειδικών».

Το χωριό Μαρμάρι, είναι επίσης όμορφο, με τα πυργόσπιτα και την θέση του πάνω στο λόφο να αγναντεύει τη θάλασσα.

Κι από κάτω , μια εκπληκτική παραλία, όλη δική σας…