Είναι κι αυτό ένα από τα μέρη, που δεν χρειάζεται να ψάχνεις κοσμητικά επίθετα στη ελληνική γλώσσα για να το περιγράψεις.
Αρκούν τα τοπωνύμια: Βελούχι, Προυσός, Κορυσχάδες, Μικρό και Μεγάλο χωριό, Τρικεριώτης, Ταυρωπός, Λίμνη Κρεμαστών. Και άλλα πολλά.
Πάμε να τα γνωρίσουμε.
Η πόλη.
Οικιστικά, δεν διεκδικεί και πολλές περγαμηνές. Ούτε άσχημη τη λες αλλά ούτε και όμορφη. Είναι όμως ένας οικισμός σε μέρος πλεονεκτικό: 950 μέτρα το υψόμετρό του, ανάμεσα από έντονα δάση κωνοφόρων και όχι μόνο, χιονοδρομικό κέντρο λίγα χιλιόμετρα πάνω του, κοιλάδες και ποτάμια παντού γύρω του. Και είναι ένας ζωντανός οικισμός. Μια μικρή πόλη που παλεύει καθημερινά και διεκδικεί μια καλύτερη τύχη για τους ανθρώπους της.
Μπαίνοντας στο Καρπενήσι από τον περιφερειακό του δρόμο, εντυπωσιάστηκα
από το τεράστιο πέτρινο κτίριο στ΄ αριστερά μου και σταμάτησα να το φωτογραφήσω. Είναι ο
χώρος που στεγάζει το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Κοιτώντας όμως από την άλλη μεριά, είδα με λύπη το ίδιο γιαπί, μες στην καρδιά της πόλης, το οποίο το ξανάδα πριν από πολλά χρόνια, στην ίδια κατάσταση. Πρόκειται για μια αποτυχημένη προσπάθεια ανέγερσης ξενοδοχείου, πριν από τουλάχιστον είκοσι χρόνια, με έναν όγκο που κρύβει μια ολόκληρη γειτονιά πίσω του. Μια τεράστια στέγη, κι ανάμεσα μπετο-κολόνες. Ένα θέαμα που μειώνει από μόνο του, την προσπάθεια για υψηλή βαθμολόγηση του οικισμού.
Κατευθύνομαι με τα πόδια προς το κέντρο. Στην κεντρική πλατεία, την «Μάρκου Μπότσαρη», οι πιτσιρικάδες κλωτσούν τις μπάλες τους προς διάφορες κατευθύνσεις, χωρίς πραγματικό αντίπαλο.
Επενδεδυμένη με μεγάλες ψηφίδες η πλατεία, που διαγράφουν διάφορα ημικύκλια, έχοντας το καθένα το όνομα Δήμου της περιοχής.
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, είναι αυτή στη γωνία της πλατείας και δίπλα το Δημαρχείο. «Η πλατεία», είναι το όνομα του τεράστιου καφενείου στο ισόγειο του Δημαρχείου, ενώ εδώ είναι και το άγαλμα του Μάρκου Μπότσαρη.
Μπαίνω στην οδό Ζηνοπούλου δίπλα, που είναι μάλλον η σπουδαιότερη οδός της μικρής πόλης. Το «σπίτι του μελιού», είναι εδώ ένα μαγαζάκι που πρέπει να επισκεφθείτε. Είναι το κατάστημα της οικογένειας μελισσοκόμων Καρανίκα, αλλά εκτός από μέλι και βασιλικό πολτό, μπορείτε να αγοράσετε και γλυκά του κουταλιού, βότανα της περιοχής , χυλοπίτες και
κέρινα διακοσμητικά (22370-24624).
Στο «παραδοσιακόν» λίγα μέτρα πιο κάτω, να δοκιμάσετε νόστιμες σπιτικές πίτες.
Κι απ την άλλη μεριά του δρόμου, το συμπαθητικό μπαράκι με το όνομα «senso» (22370-23887), που έδινε λίγο «χρώμα» στην μοναχική μου διαμονή και περιήγηση, τις μέρες που πέρασα στο Καρπενήσι. Μια παρατήρηση μόνο: αυτοί οι δύο δέκτες της τηλεόρασης που υπάρχουν στους τοίχους του μπαρ, τι χρειάζονται; Αν παίζανε μουσικά κλιπάκια θα το καταλάβαινα. Όμως εγώ έβλεπα τη συνεδρίαση της βουλής, ενώ στα ηχεία έπαιζε καλή μουσική. Κλείστε τη διαολο-τηλεόραση όταν δεν υπάρχει λόγος να είναι ανοιχτή!
Άλλα καλά μπαράκια είναι το «Gallery» (22370-22202) και το Camelot.
Λίγο πιο πάνω από το κέντρο του Καρπενησίου, είναι ο λόφος του Αϊ-Δημήτρη. Εδώ είναι ένα
καλό μέρος να βγάλει το ...μάτι σας και η κάμερά σας ωραίες εικόνες. Εδώ έγιναν και ανασκαφές και βρέθηκαν αγγεία, λίθινα εργαλεία και όπλα, που κάνουν τους ειδικούς να πιστεύουν ότι υπήρχε κάποτε σπουδαίο κάστρο.
Λίγο έξω από την Κωμόπολη, στην οποία ζουν περίπου οκτώ χιλιάδες άνθρωποι, είναι η ιστορική τοποθεσία «Κεφαλόβρυσο», που είναι ταυτόχρονα και χώρος αναψυχής, στην οποία θα σας οδηγήσουν εύκολα οι πινακίδες.
Ιστορικός είναι ο χώρος, γιατί εδώ έγινε μεγάλη μάχη μεταξύ των επαναστατημένων ελλήνων και των τούρκων, στις 9 Αυγούστου του 1823. Ήταν η μέρα που σκοτώθηκε ο Μάρκος Μπότσαρης.
Χώρος αναψυχής, είναι γιατί είναι εδώ οι πηγές «κεφαλόβρυσο», που υδροδοτούν το Καρπενήσι, αλλά και τα πλατάνια και τους πολλούς επισκέπτες. Εδώ είναι και το πεστροφοτροφείο της οικογένειας Αναγνώστου, που υπάρχει για περισσότερα από 40 χρόνια.
Από τη Λαμία το Καρπενήσι απέχει 78 χιλιόμετρα, με αρκετές στροφές, αλλά η διαδρομή είναι ευχάριστη, εξαιτίας του γύρω περιβάλλοντος χώρου.









