Φάρμα Μίχου
«Δεν μπορεί να κάνεις ρεπορτάζ στην περιοχή και να μη πας στην φάρμα του Φώντα Μίχου», μου λέει ο Δημήτρης από «Τα Πέτρινα» στην Άνω Χώρα.
Τι διάολο είναι αυτή η φάρμα του Φώντα που δεν πρέπει να χάσω;
Παίρνω το δρόμο για Κρυονέρια, που είναι και το ψηλότερο χωριό της Ορεινής Ναυπακτίας, με υψόμετρο 1312 μέτρα. Μετά από μια διαδρομή μέσα σε πυκνά δάση κωνοφόρων, ελάτων κυρίως, αλλά και καστανοδάση και πλατάνια, βρίσκω την πινακίδα «φάρμα Μίχου», να με στέλνει δεξιά.
Δεξιά στο δρόμο, γουρούνια σε περιφραγμένο χώρο, που μοιάζουν με άγρια. Μετά, ένα πέτρινο κτίριο σε ανάπτυξη και με απίθανη θέα προς τα απέναντι βουνά, που δεν είναι παρά τα 5 μεγάλα δωμάτια της φάρμας, προς ενοικίαση σε επισκέπτες.
Συνεχίζω γιατί δεν βρίσκω κανέναν στα δωμάτια. Λίγο πιο κάτω, το «στρατηγείο» του Φώντα Μίχου.
Χαιρετώ το παλικάρι που μου συστήνεται ως «Ανδρέας ο Σουηδός». Μπαίνω στο καθιστικό
του σπιτιού, όπου όλα θυμίζουν ινδιάνικο τρόπο ζωής. Ο Ανδρέας ρίχνει ξύλα στο τζάκι και μου
φτιάχνει καφέ. «Ήμουν ένα διάστημα στα μέρη σου, στη Βασιλίτσα», μου λέει. Πουθενά δεν μπορώ να ξεφύγω απ΄ το χωριό μου!
Κατεβαίνει ο Φώντας απ την σοφίτα αγουροξυπνημένος. Κάθεται απέναντι μου στο τζάκι και προσπαθεί να με «διαβάσει». «Ινδιάνος» είναι το παρατσούκλι του. Και τα χαρακτηριστικά του, θα πρόσθετα εγώ. «Άμα πάρει φως το φιλμ, βράςτα», μου λέει. Είμαι λίγο επιφυλακτικός. Έχω γνωρίσει πολλούς τύπους που είναι λίγο «καμένοι» και δεν αντέχω τις αμπελοφιλοσοφίες τους.
Όμως όσο συνεχίζει να μιλάει, χωρίς να τον ρωτάω, τόσο ξετυλίγεται μπροστά μου ένας ωραίος και ιδιαίτερος τύπος. Που όμως δεν μένει στις κουβέντες. Ζει στα 1500 μέτρα υψόμετρο, πραγματικά σαν ινδιάνος.
Τα δωμάτια και η ταβέρνα, είναι βοήθεια στην επιβίωσή του, όχι αυτοσκοπός. Βγαίνει για κυνήγι
όσο περισσότερο μπορεί, πιάνοντας κυρίως αγριογούρουνα, σεβόμενος -όπως λέει ο ίδιος- τη φύση και τους κανόνες που αυτή μας επιβάλλει. Έχει και κάμποσα γελάδια ελευθέρας βοσκής.
Όσο μίλαγε, καταλάβαινα ότι δεν εμπιστεύεται εύκολα τους ανθρώπους, αλλά αν τους εμπιστευθεί, γίνεται πολύ οικείος. Όλως παραδόξως, σε μένα ξανοίχτηκε.
Βγήκαμε μια βόλτα στο δάσος, μου αφηγήθηκε διάφορα περιστατικά που του συνέβησαν, με πιο συγκλονιστικό αυτό που ένας αετός άρπαξε ένα αγριογούρουνο μικρό και απογειώθηκε για τις γύρω κορφές. «Έσκουζε το γουρούνι στα νύχια του αετού» μου λέει με άψογο αφηγηματικό ύφος.
Ο Φώντας μαζεύει βοτάνια και μανιτάρια γι αυτόν και τους επισκέπτες του, ζει ανάμεσα σε
λύκους και αρκούδες, συνάντησε 2 φορές λύγκα. «Δεν υπάρχει τίποτα στη φύση, που να πρέπει να φοβίζει τον άνθρωπο. Αρκεί να παίζει με τους κανόνες της», λέει. Να γιατί το παρατσούκλι «ινδιάνος»!
Δοκίμασα και τη μαγειρική του. Το αγριογούρουνο που έφαγα δεν το ΄χω ξαναφάει.
Αν βέβαια ψάχνετε για «κυριλίκια» και σερβιτόρο με ...άσπρο πουκάμισο, μην έρθετε στον Φώντα. Αν όμως θέλετε να νιώσετε κάπως διαφορετικά, εδώ είναι το σωστό μέρος...
Είμαστε στα 1500 μέτρα υψόμετρο και πίνουμε καφέ ανάμεσα σε όμορφες βουνοκορφές.
Τι θέλει μωρέ ο άνθρωπος για να ζήσει;
