Αμφίκλεια

Οι χώροι απογείωσης για το αλεξίπτωτο πλαγιάς, είναι στο δρόμο για το χιονοδρομικό, ενώ οι πτητικές συνθήκες είναι πολύ καλές. Γίνονταν εξάλλου εδώ μέχρι πρόσφατα, πολύ συχνά αγώνες πανελλήνιοι. Κάτι πήγε στραβά και περιορίστηκαν πολύ οι επισκέψεις των παραπεντιστών στην Αμφίκλεια.

Δίπλα στον «Κούκο», το μουσείο άρτου. Προέκυψε μετά τις γιορτές άρτου που διοργανώνονταν εδώ από το 1984, στις 21 Νοεμβρίου κάθε έτους, που γιορτάζει η Παναγία η Μεσοσπορίτισσα.

Στον κάμπο της Αμφίκλειας, ανέκαθεν καλλιεργούσαν σιτάρι, καλαμπόκι και κριθάρι. Οι γυναίκες του χωριού λοιπόν, είχαν παράδοση στο να φτιάχνουν πολλά και διαφορετικά ψωμιά, που τα λέγανε «πρεβέντες». Τα ετοίμαζαν μάλιστα σε πολλά σχέδια. Άλλη μορφή και σύσταση είχε το ψωμί της παρηγοριάς, άλλη του γάμου, της φιλίας κλπ. Στο υπόγειο του μουσείου, εκτίθενται εργαλεία παλιών επαγγελμάτων.

«Αρχαία Ακρόπολις Αμφίκλειας» λέει η πινακίδα και την ακολουθώ. Είναι πολύ κοντά στον οικισμό και φθάνοντας μπερδεύτηκα. Δίπλα ακριβώς στην πινακίδα που σηματοδοτούσε την τοποθεσία της Ακρόπολις, ήταν και μια άλλη που έγραφε «κοιμητήριο». Έ, λέω, το αιώνιο πρόβλημα του περιηγητή στην Ελλάδα, που είναι το μπέρδεμα που προκαλούν οι πινακίδες!

Αμ δε! Σωστά γράφουν και οι δυο, γιατί το κοιμητήριο είναι μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολις! Δίπλα -δίπλα, τα μνήματα και οι κοτρόνες του αρχαίου τοίχους.

Καλύτερα μη πάτε, γιατί θα νιώσετε άσχημα και γιατί, έτσι κι αλλιώς τα κοιμητήρια μας θυμίζουν το ...μέλλον μας και γιατί θα σας εκνευρίσει η αναίδεια των όποιων επέλεξαν τον συγκεκριμένο χώρο...

Mια βόλτα όμως, αξίζει να κάνετε προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Aμφίκλειας όπου θα δείτε παλιές άμαξες του OΣE, καθώς και στη μονή Δαδιού, κτισμένη τον 18^ο αιώνα.

Έχει υπέροχο καθολικό αφιερωμένο στην Παναγία, με παλιές τοιχογραφίες (ανοιχτή από τις 7.00-13.00 και από τις 15.00 έως τη δύση του ήλιου).

Πολύδροσος

Δέκα χιλιόμετρα σας χωρίζουν από την Αμφίκλεια μέχρι την Πολύδροσο (έως το 1928 την έλεγαν Σουβάλα), που είναι χτισμένη στη θέση του αρχαίου Eρώχου, προαστίου της αρχαίας Λίλαιας.

Το χωριό έχει κερδίσει το μερίδιό του, ανάμεσα στους επισκέπτες του Χιονοδρομικού Κέντρου Παρνασσού. Το αξίζει άλλωστε, γιατί και σε ωραίο μέρος είναι και καλές υπηρεσίες σε μαγαζιά και ξενοδοχεία έχει. Το αντιλαμβάνεσαι με το φτάνεις στην πλατεία. Εδώ δεσπόζει ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου (1925), ενώ γύρω του υπάρχουν ωραία καφέ κι εστιατόρια.

Εδώ έχει και τον πολύ καλό ξενώνα ο Νίκος Αργυρίου (δείτε την στήλη «ΔΙΑΜΟΝΗ»), ο οποίος βέβαια προτιμά να ασχολείται με τα αμπέλια του και να φτιάχνει ένα υπέροχο κόκκινο κρασί, το οποίο εμφιαλώνει και σας προσφέρει στον ξενώνα. Με τον ξενώνα ασχολούνται οι κυρίες της οικογένειας και οι εντυπώσεις που θα σας αφήσουν θα είναι σίγουρα ευχάριστες.

Δεν θα χάσετε, αν επισκεφθείτε έξω απ το χωριό, της πηγές της Αγίας Ελεούσας.Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, διαβάζουμε σχετικά:

«Ο αρχαιολογικός χώρος της Λίλαιας-Πολύδροσου περιλαμβάνει την οχύρωση της πόλης, ένα κρηναίο κτίσμα και λείψανα ενός ιερού. Στην περιοχή της Λίλαιας βρίσκονται και σήμερα οι πιο πλούσιες πηγές του Κηφισού. Κοντά στην πηγή της Αγίας Ελεούσας στον Πολύδροσο οι Λιλαιείς διαμόρφωσαν λατρευτικό χώρο, όπου λάτρευαν τον ποτάμιο θεό και πρόσφεραν πλούσια αφιερώματα. Στο χώρο αυτό σώζονται θεμέλια και αρχιτεκτονικά μέλη (επιστύλια, τρίγλυφα, σπόνδυλοι κιόνων) από αρχαίο οικοδόμημα κρήνης και ένας επιβλητικός αναλημματικός τοίχος, που στήριζε ναό αφιερωμένο στον Κηφισό ποταμό. Τα λατρευτικά αυτά οικοδομήματα αντικαταστάθηκαν κατά τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους από τις εκκλησίες του Αγίου Χριστοφόρου και της Αγίας Ελεούσας, για την κατασκευή των οποίων χρησιμοποιήθηκε άφθονο αρχαίο οικοδομικό υλικό.

Σε μικρή απόσταση από την εκκλησία της Αγίας Ελεούσας βρίσκεται η επιβλητική οχύρωση της αρχαίας Λίλαιας, που χρονολογείται στον 4ο αι. π.Χ. Τα τείχη είναι τραπεζιόσχημης τοιχοδομής και διατηρούνται σε ικανό ύψος. Κατά διαστήματα ενισχύονται με ορθογώνιους πύργους, από τους οποίους είναι χαρακτηριστικός ο κεντρικός στην κορυφή της ακρόπολης, που έλεγχε οπτικά όλη την κοιλάδα του άνω ρου του Κηφισού. Σε μερικά σημεία της αρχαίας οχύρωσης έχουν γίνει μετασκευές και προσθήκες στα χρόνια της Φραγκοκρατίας (13ος-14ος αιώνας).»