Αγ. Λαυρέντιος
Με μια γλυκιά ανάμνηση αποχαιρέτισα τις Μηλιές και τον Μουντζούρη και πήρα την παραλιακή για Βόλο. Στα Κάτω Λεχώνια, βλέποντας την πινακίδα προς Άγιο Λαυρέντιο, έκανα δεξιά.
Εννέα χιλιόμετρα ανηφορικής αλλά ευχάριστης διαδρομής και να΄μαι έξω από το χωριό. Στρίβω δεξιά, εκεί που η πινακίδα δείχνει προς το ομώνυμο μοναστήρι. Πριν κατηφορίσεις τα σκαλιά για να μπεις στην Μονή, θες δε θες στέκεσαι λίγο, γιατί η θέα σε αιχμαλωτίζει.
Αν και επαναλαμβάνεται πολλές φορές, σε όλο το Πήλιο, η εικόνα της πέτρινης στέγης μπροστά σου και στη συνέχεια η απεραντοσύνη του Αιγαίου, εδώ είναι κάπως διαφορετικά. Το καθολικό του ναού μπροστά σου, οι κοιτώνες της μονής δίπλα ακριβώς και η γερόντισσα με τη σκούπα στα χέρια να καθαρίζει και συγχρόνως να δίνει οδηγίες στους μαστόρους. Η μονή βρίσκεται σε περίοδο εργασιών και νιώθω λίγο παρείσακτος. Αφού ανέγνωσα στην είσοδο τους περιορισμούς στην ένδυση για να εισέλθεις, κι αφού διαπίστωσα ότι πληροί η εμφάνισή μου τις προϋποθέσεις, μπήκα!
Καλοσυνάτη και χαμογελαστή η γερόντισσα με καλωσόρισε. Ρώτησα αν μπορώ να περιηγηθώ και
να φωτογραφίσω και μου απάντησε «μα φυσικά». Μη νομίζετε, δεν είναι δεδομένη η θετική αντιμετώπιση στα μοναστήρια από τους μονάζοντες. Πολλές φορές βέβαια έχουν δίκιο, διότι η συμπεριφορά των επισκεπτών συνήθως έχει τον χαρακτήρα της εισόδου σε μουσείο ή ακόμη και σε καφετέρια!
Το μοναστήρι πιθανολογούν ότι κτίστηκε τον 12ο αιώνα, από τους μοναχούς του τάγματος του Αγίου Βενέδικτου. Καταστράφηκε όμως και στα ερείπια ο όσιος Λαυρέντιος ίδρυσε καινούργια το 1378. Οι Τούρκοι το κατέστρεψαν κι αυτό το 1823, μιας και οι ντόπιοι συμμετείχαν στην επανάσταση του ΄21 με όλες τους τις δυνάμεις.
Επιστρέφω στο χωριό και τριγυρίζω στα σοκάκια. Όμορφο , χωρίς «δήθεν».
Εδώ είναι και ο Παντελής Σπίνας που έχει μερικά αλογάκια και μπορεί να σας κάνει βόλτες με
αυτά (τηλ. 6973 718928).
Πηγαίνοντας προς την πλατεία, ακούω μια κυρία να λέει στον μάστορα που επισκεύαζε τη στέγη, ότι το δίπλα οικόπεδο πουλήθηκε σε έναν αθηναίο, κοψοχρονιά. Η τιμή που άκουσα δεν μου φάνηκε και πολύ «κοψοχρονιά», αλλά τέλος πάντων. Ε ναι, σε λίγα χρόνια πολλά από αυτά τα χωριά, θα έχουν κατοίκους μόνο τα σαββατοκύριακα και μόνο κάποιους «έχοντες» αθηναίους.
Στην πλατεία του χωριού, μερικά μαγαζάκια με πρόσοψη αρκετών δεκαετιών, σου δίνει να καταλάβεις ότι ευτυχώς εδώ οι
επισκέπτες δεν είναι ακόμη «ορδές».
Εδώ είναι και μια μαρμάρινη βρύση του 1920, με δυο κεφάλια λιονταριών και μια διπλή πολυθρόνα για ξεκούραση. Αν δεν είναι καλοκαίρι βέβαια και ζέστη αρκετή, πώς να κάτσεις πάνω σε μαρμάρινη πολυθρόνα. Θα παγώσει ο τάχας σου (αυτό είναι κουδαρίτικο απ τα μέρη μου, δεν το ξέρετε)!
