Μηλιές
Μπορεί να μην φτάνει σε «χρώμα» την Μακρινίτσα, έχεις όμως πολλούς λόγους να επισκεφθείς το χωριό. Πρώτος και καλύτερος, ο Μουτζούρης, το τρενάκι που -δεν το συζητάμε- πρέπει να πάτε βόλτα μαζί του! Η ιστορία του πέρασε από ...σαράντα κύματα, σταμάτησε να λειτουργεί μια εποχή και το 1996 ξανάρχισε, γεμίζοντας χαρά τους επιβάτες του.
Ο «μουτζούρης», που πήρε το όνομά του από τον καπνό που έβγαζε όταν δούλευε με κάρβουνο, αγκομαχώντας να φτάσει στον προορισμό του, κινείτε πάνω σε ράγες στην περιοχή του Πηλίου από το 1895! Στις Μηλιές έφτασε για πρώτη φορά το 1903 κι εκεί σταμάτησε και η διαδρομή του. Μέχρι το 1971, συνέχιζε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην περιοχή, όταν και σταμάτησε τα δρομολόγια. Για να τεθεί ξανά στην υπηρεσία του τουρισμού πλέον, μετά από 25 χρόνια.
Αν είστε άτυχοι και επισκεφθείτε το χωριό περίοδο που δε δουλεύει ο Μουτζούρης (καθημερινά Ιούλιο και Αύγουστο και Σαββατοκύριακα το διάστημα Απρίλιος-Οκτώβριος), κατεβείτε έτσι κι αλλιώς μέχρι τον Παλιό Σταθμό.
Το μέρος είναι υπέροχο κάθε εποχή του χρόνου. Εδώ είναι και τα ερείπια του παλιού νερόμυλου,
που λένε ότι γκρεμίστηκε από ένα απότομο και μεγάλο κατέβασμα του χείμαρρου, καθώς και τα απομεινάρια ενός παλιού τετραώροφου ξενοδοχείου.
Δεν προβλεπόταν να κυκλοφορήσει ο μουντζούρης και πήγα μια βόλτα δίπλα στις ράγες του. Λίγο μετά το σταθμό, μια ρεματιά πνιγμένη απ΄τα φύλλα του φθινοπώρου και δίπλα η πρώτη γέφυρα που συναντάς στην διαδρομή από Μηλιές προς Άνω Λεχώνια. Και είναι πέτρινη. Συνέχισα την πεζοπορία με μόνη παρέα τις παράλληλες σιδεριές στο έδαφος, φτάνοντας κάποια στιγμή στην σιδερένια γέφυρα πάνω απ την οποία περνάει το τρενάκι, αυτή του Ντε Κίρικο. Άξιζε τον κόπο.
Επιστροφή στην πλατεία του χωριού. Εδώ είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών, μια συμπαθητική
πλατεία να ξεκουραστείτε και να πάρετε το κατιτίς σας και πάνω μεριά της εκκλησίας, η βιβλιοθήκη με την χαρακτηριστική επιγραφή «Ψυχής Άκος», με σημαντικά βιβλία και σπάνια ταυτόχρονα. Από τις Μηλιές ήταν και τρεις σημαντικοί διδάσκαλοι του γένους: ο Άνθιμος Γαζής, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Δανιήλ Φιλιππίδης.
Περιδιαβαίνοντας το χωριό, πέφτει το μάτι μου σε μια περίεργη επιγραφή: «Άννα, να ένα μήλο». Δεν επρόκειτο για παιδικό Σταθμό, αλλά για ένα πολύ συμπαθητικό στέκι, όπου μπορείτε να πιείτε καφέ, ποτό, τσάι, αλλά και να φάτε πίτες σπιτικές ή τοστ. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι με παλιές φωτογραφίες και η μουσική στα ηχεία, τζαζ ή έθνικ.
Οι Μηλιές δεν έχουν και πολλούς ξενώνες, αλλά κυκλοφορεί πολύς κόσμος τα σαββατοκύριακα
και τις γιορτές και επειδή το χωριό είναι όμορφο και εύκολα προσβάσιμο από Βόλο (25 λεπτά οδήγησης), αλλά και επειδή εδώ έχουν αγοραστεί πολλά σπίτια από αθηναίους κυρίως.
Κι αν έχεις σπίτι σε ένα τέτοιο μέρος, θα έρθεις πολλές φορές το χρόνο, χειμώνα-καλοκαίρι.
