Πουρί
Θα έφευγα χωρίς να το επισκεφθώ. Δεν είχα ακούσει τίποτε για το χωριό αυτό και μάλλον γιατί αντικειμενικά σκιάζεται από την Ζαγορά, που είναι δίπλα, στα 5 χιλιόμετρα.
Αδικείται όμως το Πουρί σε σχέση με τη -μη- φήμη του. Αρχικά βλέπεις εικόνες ενός χωριού που λειτουργεί και όχι ενός στημένου σκηνικού. Ο κύριος με το μουλάρι του φορτωμένο που πάει στη δουλειά του, ο άλλος κύριος με το αλυσοπρίονο να κόβει τα ξύλα που θα κάψει η μασίνα το χειμώνα, ο σιδεράς που κάνει έντονη την παρουσία του με τα εκθέματά του.
Τι τύπος και τούτος! «Μασάω σίδερα» λέει η επιγραφή και τα εκθέματά του δίπλα στο δρόμο, με πολύ γούστο και μεράκι φτιαγμένα. Η δε πρώτη ύλη, είναι παρμένη από ένα παλιό ναυάγιο! Και η κυρία Τζέμα, φτιάχνει κοσμήματα από ασήμι κυρίως και αξίζει να τα δείτε. Το εργαστήριο λέγεται «ΠΟΠΟΤΕΧ» (6945 447878).
Ανεβαίνω προς την πλατεία. Η θέα από δω είναι εκπληκτική. Ένας παππούς κάθεται μελαγχολικός στα σκαλοπάτια και αγναντεύει
τη θάλασσα. Φαίνεται κλεισμένος στον κόσμο του και δεν επιχειρώ να ανοίξω κουβέντα. Ξέρετε,
έχω συναντήσει πολλές φορές περιηγητές, είτε είναι δημοσιογράφοι είτε όχι, που αρχίζουν να σε ρωτούν και δε σταματούν αν δεν καταλάβουν ότι το μάτι σου έχει αγριέψει. Να σου δώσω την πληροφορία που θες φίλε μου και θα το κάνω με ευχαρίστηση. Αλλά αν με έχεις μισή ώρα και με ρωτάς, γίνεσαι πλέον ενοχλητικός. Άσε που σε αντιμετωπίζουν σαν κάτι γραφικό, σαν τον επαρχιώτη που, κρίμα μωρέ, πως ζουν εδώ οι καημένοι; Προσωπικά σε κάτι τέτοιους, δεν είμαι καθόλου ευγενικός!
Νόμιζα ότι είμαι στην πλατεία, αλλά τα σκαλοπάτια ξανανεβαίνουν και πάνε στο επόμενο επίπεδο, που δεν είναι το τελευταίο! Υπάρχει και τρίτη παραπάνω, που είναι και ο ναός του Αγίου Δημητρίου, εντυπωσιακός και παλιός, από το 1743.
