βρίσκεται το μοναδικό για τη χώρα μας δάσος ερυθρελάτης, δένδρο που θυμίζει κεντρική Ευρώπη. Αλλά και πεύκα υπάρχουν και σημύδα και λεύκες και οξιές και μεγάλη γενικώς ποικιλία δένδρων.

Στα 11 χιλιόμετρα από τη Σκαλωτή, θα συναντήσετε το παλιό και εγκαταλειμμένο εργοτάξιο του Δασαρχείου Δράμας. Ξύλινα σπιτάκια μισό-κατεστραμμένα και 2 σκύλοι, ποιος ξέρει που ξέμειναν εδώ. Το δασικό χωριό της Ελατιάς, απέχει από εδώ 4 χιλιόμετρα. Στο μεσοδιάστημα, θα συναντήσετε πινακίδα που παραπέμπει αριστερά και λέει  ΕΛΑΤΙΑ Hotel . Χριστός κι Απόστολος! Που βρέθηκε ξενοδοχείο εδώ μέσα στο πουθενά; Είμαστε ήδη στα 1550 μέτρα! Στρίβω αριστερά και στα 100 μέτρα, μπροστά μου το ξενοδοχειάκι. Εδώ καταλαβαίνεις ότι συνήθως στη ζωή και στις επιχειρήσεις, ένα κλικ είναι αυτό που κάνει τη διαφορά και οριοθετεί την επιτυχία από την αποτυχία! Μέσα στο δάσος το περίφημο του Καρά Ντερέ, κι οι άνθρωποι φτιάξαν ξενοδοχείο με συμβατικά υλικά: τούβλο και σοβάς και δε συμμαζεύεται.

Αν ήταν πέτρινο ή ξύλινο (ακόμη καλύτερα), νομίζω ότι η πελατεία θα ήταν πολλαπλάσια. Έχει δέκα δωμάτια και καθιστικό με τζάκι. Και τα μπαλκόνια έχουν το δάσος μπροστά τους, αλλά θυμίζουν rooms to let στην Ηγουμενίτσα...

Να τώρα και το διάσημο στους φίλους της ορεινής Ελλάδας, Δασικό Χωριό Ελατιάς. Δεν περίμενα να δω τόσα κτίρια και τέτοιου μεγέθους. Εντυπωσιακή ομολογώ επένδυση του Δασαρχείου Δράμας. Εδώ άλλωστε είναι και το στρατηγείο του. Ήταν όμως Τετάρτη απόγευμα και ήμουν σίγουρος ότι δεν θα βρω ψυχή εδώ. Έκανα λάθος. Ένα τετράπορτο ημιφορτηγάκι, δήλωνε την παρουσία δασικών υπαλλήλων. Και όντως η πόρτα άνοιξε και μια κοπέλα φύλακας του Δασαρχείου με καλωσόρισε. Το τζάκι ήταν αναμμένο και μου πρόσφερε καφέ. Ήρθε και η δεύτερη κυρία που ήταν και υπεύθυνη αυτή την εποχή εδώ.

Μου είπε  για την δυνατότητα διαμονής εδώ, τόσο ομάδων ερευνητικών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, όσο και ομάδων ορειβατών και άλλων, κατόπιν συνεννόησης όμως με το Δασαρχείο (25210-57821). Το τηλέφωνο στο δασικό χωριό είναι 25210-91338.

Το Δασικό Χωριό Ελατιάς είναι κτισμένο στα 1600 μέτρα υψόμετρο σε απίθανο μέρος και λόγω της αισθητικής του αξίας και της περιβαλλοντικής σπουδαιότητας. Οι φύλακες του Δασαρχείου είναι εδώ όλο το χρόνο, εκτός ίσως από μέρες ακραίων καιρικών φαινομένων που η πρόσβαση είναι αδύνατη.

Καμιά πεντακοσαριά μέτρα πιο κάτω, είναι ο χώρος του ανταμώματος των σαρακατσαναίων, κάθε καλοκαίρι του Αι- Λιά, στις 20 Ιουλίου. Έχουν εδώ τις καλύβες τους και τα απαραίτητα για το πολυπληθές -συνήθως- αντάμωμά τους.

Χαιρέτησα και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Λίγο έξω από το Δασικό Χωριό, ένα ζαρκάδι δίπλα στο δρόμο έβοσκε και τρομαγμένο από την παρουσία μου την έκανε με ...ελαφρά πηδηματάκια. Έχει πολλά ζαρκάδια εδώ, αλλά και τα περισσότερα από τα μεγάλα θηλαστικά  που ζουν στην Ελλάδα:αρκούδες, λύκοι, αγριογούρουνα και άλλα. Και στη βρύση λίγο πιο πέρα που σταμάτησα για νερό, το πάτημα της κυρα-Μάρως πάνω στο χιόνι, ήταν ξεκάθαρο (βλέπε gallery).

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μετά την αναπάντεχη συνάντησή μου με το ζαρκαδάκι, ευτυχώς που ο δρόμος από την Σκαλωτή και μετά είναι κακός. Γιατί θα γινόταν το «έλα να δεις» από τους τάχα φυσιολάτρες. Μέχρι και την πρωτομαγιά για να ψήσουν αρνιά θα ανέβαιναν!

Τέτοια μέρη θα πρέπει, ούτε να τα κλείνουμε στη γυάλα, γιατί κι εμείς μέρος του οικοσυστήματος είμαστε, ούτε όμως να τα οχλούμε και χωρίς λόγο.

Άλλο να πας για ορειβασία στο Καρά Ντερέ κι άλλο να πας για να ψήσεις μπριζόλες και να φύγεις...